"Z nowym trenerem biegam szybko jak nigdy dotąd". Karolina Kołeczek w spokoju trenuje do MŚ i Tokio


Opublikowane w wt., 30/07/2019 - 08:31

Rok 2019 jest niezwykle udany dla Karoliny Kołeczek. W końcu ubiegłego roku najlepsza polska płotkarka na sprinterskim dystansie 100 metrów niespodziewanie zmieniła trenera i rozpoczęła współpracę z nieznanym szerzej Piotrem Maruszewskim. Efekty przyszły błyskawicznie, a 26-letnia biegaczka otworzyła sezon na stadionie z wysokiego C.

W pierwszym starcie ustanowiła rekord życiowy 12,75 sek., co było wtedy najlepszym wynikiem w Europie! Rezultat z Memoriału Kusocińskiego dał Karolinie Kołeczek prawo startu w MŚ w Dosze (przełom września i października) i przyszłorocznych igrzyskach olimpijskich w Tokio.

Karolino, jeszcze nigdy nie biegałaś tak szybko jak w tym sezonie. To jest najlepszy rok w Twojej karierze?

Do tej pory na pewno tak. Najszybsze biegi w karierze, rekord życiowy, najlepszy wynik w Europie (w lipcu szybciej od Kołeczek pobiegły Białorusinka Elwira Herman 12,70 i Finka Annimari Korte 12,72 sek. - red.). Bardzo się cieszę.

Spodziewałaś się tak wcześnie życiowego wyniku na poziomie 12,75 sek.? Memoriał Janusza Kusocińskiego w Chorzowie 16 czerwca był Twoim pierwszym startem w sezonie.

Świetnie czułam się na treningach. Wychodziły mi znakomicie, wiedziałam, że jestem szybka i dobrze biegam technicznie. Spodziewałam się, że jestem w stanie tyle biegać w tym sezonie, ale nie sądziłam, że zrobię to już w pierwszym starcie! Zaskoczył mnie nie wynik, a termin jego uzyskania.

12,75 sek. to minimum na mistrzostwa świata w Dosze oraz igrzyska olimpijskie w Tokio. Niewielu polskich lekkoatletów jest w tak dobrej sytuacji. Daje Ci to duży komfort psychiczny?

Zdecydowanie tak! Mogę teraz trenować i startować ze spokojną głową, nie zawracając jej sobie myślą o minimach na najważniejsze imprezy, bo prawo występu w nich mam już zagwarantowane. Skupiam się na zdrowiu i regeneracji oraz na jak najlepszym przygotowaniu do MŚ w Katarze. Nie będę musiała szukać formy w sierpniu czy wrześniu, żeby walczyć o minimum. Mogę budować ją spokojnie dopiero na - bardzo późne w tym roku - mistrzostwa świata.

Krótko po świetnym otwarciu sezonu i rekordzie życiowym na „Kusocińskim” pokazałaś, że już teraz jesteś w stanie biegać jeszcze szybciej.

Kilka dni później na mityngu w Finlandii pobiegłam (niestety, przy zbyt silnym wietrze) 12,67 sek., a w eliminacjach 12,77. Trzy biegi w krótkim czasie na równym poziomie pokazują, że chorzowska „życiówka” nie była przypadkiem, jednorazowym „strzałem”.

I powtarzasz, że jesteś gotowa na bieganie jeszcze szybsze?

W biegu płotkarskim ważna jest magiczna sekunda, czyli różnica pomiędzy czasami biegu na 100 metrów i biegu na 100 m przez płotki. Mam tutaj jeszcze duże rezerwy, bo 100 m pobiegłam w tym roku na Akademickich Mistrzostwach Polski w czasie 11,55 sek., więc na płotkach brakuje jeszcze 2 dziesiątych sekundy. Dążę też do poprawienia techniki, bo to umożliwi uzyskanie jeszcze lepszych wyników. Motorycznie czuję się bardzo dobrze i na ten sezon to wystarczy, ale w przyszłym roku będę chciała poprawić szybkość i wynik na 100 m. Jest nad czym pracować.

A co stało się w tym roku, że biegasz tak szybko?

To przede wszystkim zasługa mojego trenera Piotra Maruszewskiego, jego pracy i zaangażowania. Dużo pracujemy nad szybkością, wytrzymałością rytmową i szybkościową. Wszystko filmujemy i analizujemy. Sporo robimy przyspieszeń startowych do płotków. W tym treningu skupiam się na technice pokonania płotka. Chodzi o to, żeby spędzać nad nim jak najmniej czasu. Bardzo ważne jest dla mnie, że trener chce się rozwijać, uczyć i szukać nowych rozwiązań. Bardzo się zaangażował w pracę ze mną, robi wszystko, żeby pomóc mi biegać jak najszybciej.

Jesteś jedyną zawodniczką Piotra Maruszewskiego? Masz trenera do wyłącznej dyspozycji?

Tak, trenujemy indywidualnie i ja bardzo lubię taki trening. Oczywiście, jeśli potrzebuję się pościgać z dziewczynami to organizujemy zgrupowanie sportowe, głównie z Pamelą Dutkiewicz i innymi Niemkami. Tak na przykład pracowaliśmy na Teneryfie. Dzięki temu można sprawdzić siebie w dużej mobilizacji sportowej i poczuć dreszczyk emocji. To ważne, bo wykonując nowe elementy na treningu dużo myślimy, zastanawiamy się i wszystko nam wychodzi, a podczas startu nie mamy możliwości myślenia, wszystko dzieje się bardzo szybko i nie zawsze działa automatyzm nowych narzędzi. Dlatego takie treningi są istotne w okresie przygotowawczym.

Kiedy Twój trening nabrał nowego wymiaru?

Z Piotrem Maruszewskim rozpoczęłam współpracę w marcu 2018 roku, ale początkowo zajmował się przygotowaniem motorycznym i siłowym. Moim głównym trenerem był wtedy Jerzy Maciukiewicz. Ale po sierpniowych Mistrzostwach Europy w Berlinie rozpoczęliśmy pełną, kompleksową współpracę. Od listopada całkowicie zmieniliśmy trening.

Zmiany w treningu, które wprowadził trener Maruszewski, były dla Ciebie rewolucyjne czy też ewolucyjne?

To była dla mnie rewolucja. Nigdy wcześniej tak nie trenowałam. Nowy szkoleniowiec wniósł dużo zmian. Nie robię treningu tempowego ani dużej objętości. Moim fundamentem jest szybkość - to moja baza. Przez cały rok biegam szybko, pracuję nad techniką i wytrzymałością szybkościową.

Zmieniłaś trenera po ME w Berlinie, które przyniosły Ci największy sukces w dorosłej karierze: pierwszy awans do finału wielkiej imprezy mistrzowskiej i szóste miejsce. To nietypowy moment na taką zmianę...

 

Owszem, byłam w finale ME, ale odstawałam od zawodniczek z czołowej czwórki. To mnie bardzo zaniepokoiło, bo chciałam biegać poniżej 12,80 sek. Taki wynik daje medal na ME, a na MŚ przynajmniej finał. Mnie brakowało do tego dwóch dziesiątych sekundy, przez 2 lata biegałam 12,90-13,00. Coś więc było nie tak.

 

Postanowiłam zrobić krok do przodu i zaryzykować, poszukać lepszego rozwiązania. Nie mogłam nic stracić, a tylko zyskać. Zmieniłam więc trenera. Znałam od pół roku Piotra Maruszewskiego, znałam jego podejście do lekkiej atletyki i dużą wiedzę na temat sprintu, oczywiście płaskiego, bo płotki znał tylko z telewizji. Bardzo podobało mi się jego zaangażowanie, ogromna chęć pracy, uczenia się i ciągłego rozwoju.

Tegoroczne wyniki dowodzą, że decyzja była strzałem w dziesiątkę?

Była bardzo trafiona i myślę, że Piotr Maruszewski będzie moim trenerem przez najbliższe lata.

Świadczy o tym także pierwsze w karierze zaproszenie na mityng Diamentowej Ligi. Start 12 lipca w Monako był dla Ciebie dużym przeżyciem, poczułaś się specjalnie doceniona?

Został zauważony mój postęp i przede wszystkim najlepszy wynik tego sezonu w Europie. Występ w Monako był dla mnie bardzo ważny, bo był swego rodzaju sprawdzianem przed mistrzostwami świata. Oczywiście, na MŚ raczej nie wystartuje 5 Amerykanek, ale mogłam w topowym biegu zmierzyć się z najlepszymi biegaczkami świata. Ciężko było mi walczyć na ósmym torze, nie czułam rywalizacji, ale też trochę nie byłam sobą. Może się nie stresowałam, ale zbytnio ekscytowałam tym startem. Za dużo było emocji i nie pobiegłam tyle, na ile byłam przygotowana.

Ale było to bardzo dobre doświadczenie i wniosek, żeby w kolejnych takich startach i na mistrzostwach świata nie było już podobnych problemów, a start obok Kendry Harrison czy Danielle Williams nie był tak dużym przeżyciem emocjonalnym.

Chcesz doprowadzić do tego, żeby start wśród najlepszych płotkarek świata nie był wydarzeniem nadzwyczajnym, tylko czymś codziennym?

Na mityngach takich jak Memoriał Kusocińskiego czy zawody w Finlandii, czyli o klasę niższych niż Diamentowa Liga, czuję się bardzo dobrze. Startuję w nich od kilku lat, są dla mnie czymś znanym. Znam zawodniczki, z którymi się spotykam, nierzadko z nimi wygrywam. Ale gdy stanęłam między płotkarkami najlepszymi na świecie, z którymi nigdy nie biegałam, było zupełnie inaczej.

Poczułaś gęsią skórkę?

Może nie aż tak, ale emocje były duże, zbyt duże. Atmosferę Diamentowej Ligi tworzą zawodnicy najlepsi na świecie. To jest Top of the Top. Pełne trybuny na ogromnym stadionie, organizacja na najwyższym poziomie. W Monako zdobyłam bardzo cenne doświadczenie.

Jakie są Twoje najmocniejsze strony w bieganiu przez płotki, a nad czym musisz najwięcej pracować, co jest do poprawy?

Zadowolona jestem na pewno z szybkości, dynamiki i wytrzymałości, tego, że do końca potrafię utrzymać rytm, co jest bardzo ważne. A moją najsłabszą stroną jest ciągle jeszcze technika pokonywania płotków. Jest coraz lepiej, ale wciąż muszę pracować, żeby przechodzić nad płotkami jeszcze niżej, bardziej płasko. Potrzebna jest też synchronizacja, zgranie w odpowiednim czasie pracy nóg z rękami, to jest bardzo trudne do wykonania na dużej szybkości.

A czas reakcji w blokach startowych?

Zazwyczaj mam dobry, bardzo rzadko zostaję w blokach. Mentalnie, psychicznie też sobie radzę nieźle. Tak samo jak mięśnie musimy ćwiczyć głowę, choć nie zawsze jesteśmy w stanie zapanować nad emocjami albo nie możemy wejść w odpowiedni stan gotowości startowej. Dużo zależy od dyspozycji dnia.

Teraz w moim przygotowaniu mentalnym pojawiło się kolejne zadanie. Sportowo weszłam na inny poziom i to przygotowanie też wygląda nieco inaczej.

Pracujesz na co dzień z psychologiem?

Oczywiście, od dawna na stałe współpracuję z psychologiem. On daje nam różne narzędzia, dzięki którym uczymy się siebie. Wiadomo, że nie jest wróżką, która sprawi, że nagle zaczniemy szybko biegać. Pomaga nam w procesie treningowym i utwierdza w przekonaniu o dobrym przygotowaniu do zawodów.

Jak myślisz, ile ze swojego wyniku możesz jeszcze „urwać”, jesli poprawisz sposób przeskakiwania nad płotkami?

Myślę, że przynajmniej 2 dziesiąte sekundy. Powiem tak: rekordzistka świata Kendra Harrison (12,20 sek. - red.) jest nad płotkiem przez 0,26 sek., a ja spędzam nad nim 0,30-0,31 sek. Najszybciej pokonałam płotek w 0,28 sek. To czas od odbicia, ostatniego kontaktu stopy z podłożem przed płotkiem do lądowania, pierwszego dotknięcia bieżni za płotkiem. Różnica między nami wynosi 3-4 setne sekundy, mnożąc to przez 10 płotków na dystansie 100 metrów mamy 0,3-0,4 sek. w całym biegu. Brutalna matematyka. Tu jest ogromne pole do poprawy.

Kendra Harrison jest dla Ciebie wzorem?

To rekordzistka świata, dlatego oglądam jej biegi i analizuję. Jest bardzo szybka, a do tego ma perfekcyjną technikę. Miło jest na nią popatrzeć, bo skąd czerpać wzór jak nie z najszybszej kobiety na świecie.

W swojej karierze podróżujesz za szkoleniowcami. Po igrzyskach w Rio w 2016 r. przeniosłaś się do Anglii, żeby trenować z Jerzym Maciukiewiczem. Po 2 latach, rozpoczynając współpracę z Piotrem Maruszewskim, przeprowadziłaś się do Poznania.

Od listopada mieszkam w stolicy Wielkopolski i trenuję głównie na stadionie Olimpii. Zamieszkałam tu, bo z Poznania jest mój szkoleniowiec.

A karierę sportową rozpoczęłaś w rodzinnym Sandomierzu?

Tak, zaczęłam trenować lekką atletykę w Wiśle, a potem byłam zawodniczką UKS Trójka Sandomierz. Dwa lata temu przeszłam do KU AZS UMCS Lublin, którego barwy reprezentuję do dzisiaj.

A coś łączy Cię z Lublinem, poza przynależnością klubową?

Lublin w moim życiu i karierze sportowej to tylko klub, którego jestem zawodniczką. Przeszłam do AZS UMCS Lublin, bo to najlepszy klub lekkoatletyczny w Polsce, w zeszłym roku wygrał drużynowe mistrzostwa kraju. Emocjonalnie jestem natomiast wciąż związana z Sandomierzem, tam się wychowałam, tam mieszkają moi rodzice. Za często teraz tam nie bywam, ponieważ z Poznania to dość daleko, ale staram się choć czasami odwiedzać rodzinę i miasto, w którym się wychowałam.

A należy Cię nazywać teraz biegaczką z Poznania, czy z Sandomierza?

Z Sandomierza, zdecydowanie! Ja nie jestem Wielkopolanką (uśmiech).

Zdradź nam na koniec swoje najbliższe sportowe plany.

Trenuję w Poznaniu, a 1 sierpnia mamy w Jeleniej Górze finał klubowej ligi, czyli Drużynowe Mistrzostwa Polski. 9-11 sierpnia są Drużynowe Mistrzostwa Europy w Bydgoszczy, a 2 tygodnie później Mistrzostwa Polski w Radomiu. Zaplanowaliśmy z trenerem starty co mniej więcej 2 tygodnie – mniej zawodów, a jak najwięcej treningu. Mam już minimum na MŚ, więc mogę skupić się na pracy treningowej..

Masz jakiś plan wynikowy na najbliższe tygodnie?

Startuję i staram się jak najlepiej wykonać bieg, a wtedy będzie dobrze.

A cel na Mistrzostwa Świata w Dosze?

Mierzę w finał w Katarze, a potem... walkę o jak najwyższe miejsce. Chciałabym tam nabiegać poniżej 12,70 sek. Wiem, że stać mnie na taki wynik.

Rozmawiał Piotr Falkowski

zdj. archiwum zawodniczki


Polecamy również:


Podziel się:
kochambiegacnafestiwalu
kochambiegacwpolsce